فاطمه

روزگاري تمام آرزوهايت در چمداني جا مي شوند

خنده ها

شادي ها

کودکي هايت

سبکباري

راه نمي روي بلکه پرواز مي کني

بزرگ تر که مي شوي

مي رسد روزگاري که تنها بدنبال

چمداني هستي که پشيماني هايت را درون اش جا دهي

تا همچون آرزوهايت بوي پوسيدگي نگيرند

........................

فاطمه عزيز

ممنونم که بي آلايش بودي

بي پروا خنديدي

بدور از رنگ و ريا

مهم نيست که کجا زندگي مي کني

مهم نيست کلکسيوني از گل سر نداري

مهم نيست کيف باربي نداري

.

.

.

.

چشمانت زنده اند و همین کافي است

باور کن

کناره

آرام نشسته بود و سیگار می کشید

خیره بود به امواج آبی و زلال که بطری آرزوهایش را برده بودند

فهرستی از ای کاش ها

برای ساحلی دیگر

خوب می دانست که انتهای این خط افق هیچ است

و

زمین گرد نیست

اما به خود می گفت شاید برسد به دست کسی

آخر گفته اند زمین گرد است