تراشه های خیال

دستها پینه بسته از تراشیدن خیالی که شاید روزگاری به کار آید

سرد گشته از های دهانی که افسوس را زمزمه می کند

با کدامین توان نمی داند

اما هنوز تراشه های خیال اش در دستان اش می خرامند