دیگران

چشمان خیس

نورهای رنگی شب

تجسم هجوم پنجره های دیگران بر روی خانه ات

انعکاس هر تصویر

طاقت می خواهد

هر دیدنی طاقت می خواهد

من

.

.

.

نه ندارم دیگر

انگار چنان سر ریز شده ام

همچون آب بر کف زمین

با کهنه پارچه ای بازمانده ام را خشک کن

غروب

بگذار سرخ ات کند

رنگهای داغ رفتن اش

خون می پاشد بر سینه آبی و بنفش سلام ات

ابر سفید آغاز را پاره می کند

لکه

لکه

سرخ

تا بدانی هر آمدنی رفتنی دارد
و در یاد ات سرخ باقی بماند

خداحافظی اش را

که اگر باز آغازی بود آبی اش کنی با سلام ات

بگذار سرخ ات کند

فرار از خود

چنان خودت را درگیر می کنی با هرچه بیرون از تو است

که فقط نباشی

برای خودت

با خودت

نبینی تصویری را که انگار آشنا است در آیینه

حقیقتی که سالها است گیره شده به روح ات

تصویری که دروغ نمی گوید و تو از راستگویی اش گریزانی

تنهایی ها و دلتنگی هایی که بدون اجازه تو روبروی ات ظاهر می شوند

انکار اش می کنی

می شناسم ات؟

شرمنده فرصت ندارم

بگذار سر رسید ام را ببینم شاید هفته آینده بین کلاس هایم برایت وقتی خالی پیدا کنم

"با" یا "بی"

با" ها را تنها با تو خواستن است"

بی" ها را در بی تو بودنشان رها کردم "

حرف ربط است قاعده ی زبان خواستن ها

"زندگی" با" یا " بی

انتخاب اش با من و تو

که بی من و تو انتخابی نیست