قاموسنامه کویر

بر دل کویر هیچ ردپایی ماندگار نیست

آنگاه که باد فراموشی وزیدن گیرد

شکاف میان نسلها

این خستگی بین نسلها را با چند خمیازه می توانی پر کنی؟

زن دیروز.امروز و فردا

دیروز می گفتند بپز...بشور...بزا...بمیر....روی سنگ قبر اش هم می نوشتند والده مکرمه حاج عباس

امروز می گویند بپز...بخوان....بشور...برو در جامعه...بزا...تربیت کن....حق ات را بگیر و دار فانی را وداع کن...یادش گرامی اولین زنی بود که در عرصه...فعالیتهای بسیار داشت

فردا چه خواهند گفت؟

حالم بهم می خورد از این بوی پیاز داغ ماسیده به عطر گوچی

مشمئز می شوم از این چادر پیچیده به تنی که هم باید مد روز بماند و هم حاجیه خانم حاج آقا

نقش های درهم و برهم که گیج مانده که خانم مهندس است یا زنیکه شوهر اش که شام اش دیر شده

جنبش زنان

جنبش ناجنبیده ای که از ابتدا هوس جنبیدنی داشته که وهم بوده و بس

چه وعده ها دادند برای این نقش امروز ات

آن وعده ها چه شد؟
خوشا به حال همان دیروزی که زیر چادرش و بیرون اش همان حاجیه خانم بود و عباس آقا صدایش می زدند توی کوچه

عطر اش هم همان پیاز داغ بود و مشام اش جز این بو چیزی را نبوییده بود

فردا چه خواهی بود زن امروز؟

You cut her hair

Time

Has coloured in

The black and white

Of your sin

So burn

Burn the flag

Rip it up

Bury the Rags

But I will find you still

Move in for the kill

You cut her hair

So live

Live long

See her face

In everyone

And turn

Turn the page

Start again

Change your name

But I will find you still

Move in for the kill

You cut her hair

You cut her hair

You cut her hair

Tom Mcrae

فاطمه

روزگاري تمام آرزوهايت در چمداني جا مي شوند

خنده ها

شادي ها

کودکي هايت

سبکباري

راه نمي روي بلکه پرواز مي کني

بزرگ تر که مي شوي

مي رسد روزگاري که تنها بدنبال

چمداني هستي که پشيماني هايت را درون اش جا دهي

تا همچون آرزوهايت بوي پوسيدگي نگيرند

........................

فاطمه عزيز

ممنونم که بي آلايش بودي

بي پروا خنديدي

بدور از رنگ و ريا

مهم نيست که کجا زندگي مي کني

مهم نيست کلکسيوني از گل سر نداري

مهم نيست کيف باربي نداري

.

.

.

.

چشمانت زنده اند و همین کافي است

باور کن

کناره

آرام نشسته بود و سیگار می کشید

خیره بود به امواج آبی و زلال که بطری آرزوهایش را برده بودند

فهرستی از ای کاش ها

برای ساحلی دیگر

خوب می دانست که انتهای این خط افق هیچ است

و

زمین گرد نیست

اما به خود می گفت شاید برسد به دست کسی

آخر گفته اند زمین گرد است

رفتن ها

از هر رفتنی ردی از اشک باقی است بر چهره

و هر ردی از اشک نشانی از حضوری

رفتن ها را با دل تنگی ها باید ماندنی کرد

و انگار این است رسم خاطره سازی

...........

باز هم فاصله

باز هم خداحافظی

و باز هم من و دلم که دیگر گیج مانده پشت تمام این فاصله ها

که برای چند دل باید تنگ شود

بسپار به باد

سکان را رها کن

بسپار به باد

لغزان روي موجها

شناور در خيال

ساحلي هست براي قايق شکسته دلت

شايد دور

شايد سرد و ابري

اما هست

خوابی شاید

رنگین بود

دوست داشتنی

و سرد

به خنکای دم صبح لغزید بر پای خیالم

نرم

خوابی بوده شاید

یا گذری از درون قابها به پهنای آبی خیال

جایی که طیف خاکستری های پلید رنگین اند به نیکی

خواب بوده

خواب

..................

این نوشته رویا را باید همچون آنتی بیوتیک هر 6 ساعت یکبار خواند

شرافت سکوت

وقتی رد شد از کنارم خواستم بگویم خسته نباشید

بعد فکر کردم چقدر گفتن اش احمقانه است وقتی خسته است

خسته بوده

همیشه

نطفه اش هم خسته بسته شده

چین و چروکهای صورت اش هم با خسته گی کنار هم صف کشیدند

پینه دستها ی اش از سوزش هر شب خسته اند

چقدر دوریم از خسته گی های مردم این شهر

و با گفتن خسته نباشید در پی یافتن عذری برای غفلت خود هستیم

............

آخ که چه بیهوده دهان باز می کنیم

و چه بیهوده کلمات را روی زمین می ریزیم

در حالیکه در دلمان هیچ لغتنامه ای برایشان نداریم

گاه سکوت شرافتش بیش از کلام است

از بی شرافتی ها خسته ام

ردی از یادها

یادهایی نرم و خزنده که خانه ها را پر می کنند

از حضورشان

نقش می بندند بر دیوار های سیمانی و سخت

واژگان

نگاره هایی اند از بودن ما

باید چشم دوخت به این رنگهای خاکستری دیوارها

و

گذر حضورشان را دید

...........................

عکس از من

ادیت از فرفری

و احساسی مشترک از پس فرسنگها فاصله

...........................

و دور زدیم فیلترینگ را

این شهر شهر دور زدن است و پر از میادین رنگارنگ برای دور زدن

بچرخ تا بچرخیم

تا ظهور سد شکن

از شکستن و فرو ريختن هر ديواري خسته ام

شما را نمي دانم

اينجا و هر بلاگري در اينجا فيلتر شده و عکس نمايش داده نمي شود

تا ظهور سد شکني که بيايد و فرو ريزد

اينجا عکسي گذاشته نمي شود

و گاه حالي و آني بود اينجا تنها مي نويسم

عکسها را مي توانيد در فتوبلاگ من ببينيد

به تازگي انعطاف پذيري ام قابليت خميري يافته

شکل مي گيرد به راحتي

شما را نمي دانم

هنوز هم کودک ام

گفت همیشه از خودت خاطره زیبا در ذهن دیگران باقی بگذار
تنها نصیحتی که هنوز با همان طنین خاص خودش در ذهنم خانه کرده
ساختم

مجموعه ای از خاطراتی زیبا از خود برای هر که با من یا بر من بود

ساختم یادهایی که از پس نام من می آیند و می روند و من بیرون از این ساختنها تنها نگاهشان می کنم

و از خود می پرسم پس من؟

برای خودم چه خاطره ای از خود ساخته ام؟

زمان از روی این سوال سال به سال می گذرد

و هنوز دستانم از ساخته های خودم خالی است

و دستان دیگران سرشار

................................

امشب ملغمه ای از احساسم و خالی اززمان و مکان

هنوز هم بهترینها برایم می رسند

هنوز هم گرفتن اولین هدیه تولد مرا کودک می کند

واژه ها کوتاه اند برای تشکر از این هدیه ات فرفری

................................

عکس هم کودکی از محله بازارچه نایب السلطنه تهران

که می خواهد پناه پدری را تا ابد برای خود نگه دارد و شاید توانست
...................
پ ن:اگر عکس ها اینجا رویت نشدند روی عنوان پست کلیک کنید

ترنم خيال

برآمده از هر خيالي که باشي

بايد تا انتهاي صدا تو را امتداد داد

و از هر زخمه اي بر ساز احساسي را خونين کرد
تا باز برآيد ترنم خيال تو

....................................

اگر عکس ديده نشد روي عنوان پست کليک کنيد

بر لبه تنهایی ها

بر لبه تنهایی هایت هم که بنشینی

باز میبینی که پریدن بال هایی از شهامت می خواهد

.....................

چنان در سکوتم با خود این روزها که هر آهنگی را کوک و نا کوک بیرون از خویش می شنوم

روزی خواهی نواخت

شاید چند میزان جلوتر نوبت تو باشد

منتظر اشاره رهبر ارکستر بمان

دیوانگی شاد

عاقبت دیوانه سازم خویش را آقای دکتر

زرد.نارنجی.قرمز

با دستهای بسته

با عقلی مصلوب

تماشایی است این جان کندن

عقلی که در هر تقلایش برای ماندن التماسی بیهوده است

در هر رنج اش تمنایی است برای فهمیدن

فهم های پوچ

و در آخر جنازه اش را زیر خروارها خاک خواهم کرد

و من و این دیوانگی شاد سوت زنان گذر خواهیم کرد از گور اش

و می رویم

به جایی که نیستن ها نفش بودن ها را بازی می کنند

I am a bird now

I am a bird girl now
I've got my heart
Here in my hands now
I've been searching
For my wings some time
I'm gonna be born
Into soon the sky
'Cause I'm a bird girl
And the bird girls go to heaven
I'm a bird girl
And the bird girls can fly

Antony & The Johnson

........................................

پ ن:هنرکده فلسفه به روز شد

تنها یک گذر نیست

گاه در مسیر می ایستی

خسته نیستی

نا امید هم نیستی

فقط در انتظار کلامی هستی

بهانه ای که

کسی جلوتر از تو باشد و بگوید بیا

تنها یک دوست می تواند صدایت کند

و صدا زد

شفق هرگز در مکانی نایستاده که زمانش ایستاده باشد
و هرگز بیهوده آسمانش سرخ نبوده

ریتم

گاهی توهمی نرم و خزنده در من نفوذ می کند
گاهی می روم دور
به بیرون از زمان
جایی که ای کاش می توانستم انگشت لای عقربه ها گذارم و هرگز به اکنونم نرسند
نمی دانم این گندابه کی در من نفوذ کرد که مرا به تمامی غصه ها می آلاید
هان چی؟
بازی بود؟
نفهمیدم
قورتش دادم
برای تو همچنان بازی است اما برای من استحاله
هنوز هم نمیبینی ؟
رنگم زرد شده
..............................
شاید این آخرین عکس باشد
هنوز هم آویزانم به هر شایدی
شاید روزی آن گوشه لنگ در هوای این کرکره را بکشم پائین
تا موزون شود ریتم ام
هر میزانم سر ضرب

بن بست منم

بابا من خودم هم تو خودم گیر می کنم

دیگه چه برسه به تو

می خواستی سر کوچه ببینی نوشته بن بست شفق

.................................

احمقانه نیست بعد هجده سال بری محله بچگی هات

تصمیم بگیری از مدرسه تا خونه رو مثله اون دوران از کوچه پشتی بیای و بعد ببینی یه بن بست به اسمته

احمقانه است دیگه؟

Losing My Religion

Life is bigger

It's bigger than you

And you are not me

The lengths that I will go to

The distance in your eyes

Oh no I've said too much

I set it up

That's me in the corner

That's me in the spotlight

Losing my religion

Trying to keep up with you

And I don't know if I can do it

Oh no I've said too much

I haven't said enough

I thought that I heard you laughing

I thought that I heard you sing

I think I thought I saw you try

Every whisperOf every waking hour

I'mChoosing my confessions

Trying to keep an eye on you

Like a hurt lost and blinded fool

Oh no I've said too much

I set it upConsider this

The hint of the centuryConsider this

The slip that brought me

To my knees failed

What if all these fantasies

Come flailing around

Now I've said too much

I thought that I heard you laughing

I thought that I heard you sing

I think I thought I saw you try

But that was just a dream

That was just a dream

REM

..........................

براي فرفري و لحظاتي که با هم اين ترانه را مي شنيديم و

That was just a deram

....................................

در ضمن دوستاني که پشت سد فيلتر گير کرده اند و نمي توانند عکس را ببينند روي عنوان پست کليک کنند

اشغالگر و آشغالگر و بلاگر

خب بلاگر مورد حمله قرار گرفته وملق شده

يا بهتر است بگوييم اشغال شده

چه حسي دارد صبح بياي بلاگ ات و ببيني بله مورد عنايت واقع شده

عکسها نمايش داده نمي شوند و انگار بايد اسباب کشي کنيم

به کجا؟

هنوز نمي دانم

شايد هم جايي نروم و استقامت کنم

يه جورايي اين روزها فيلتر شدن مد شده

نشانه اي از نرم تنان مخملين

خب پس مثبت نگاه کنيم

بلاگ ما را با فيلتر شکن ببينيد

بشکن بشکن

بشکن

......................

مرده اون بسم ا... تم اون بالا ارتش بيست ميليوني سايبري

فراموش شده

در فراموشی خود خانه ها را هم درگیر می کنیم

چون نیستیم دیگر خانه را هم پشت سرمان جا می گذاریم

غافل از اینکه خانه های فراموش شده همیشه در انتظار جارویی هستند که نوازششان کند

و به یاد دوران بودن ها سر پا می مانند

........................................

داستان این خانه بس غریب است.این خانه در محله کودکی من بوده و انگار هنوز هم هست.هر روز که از مقابل اش با مهتاب می گذشتیم تا به مدرسه برویم نگاه اش می کردیم .گاهی خانمی سرتاپا سیاه پوش و خیلی شیک از آن بیرون می آمد و ما چه داستانها که در ذهن خود نمی ساختیم

بعد از سالها رفتم به آن محله و عکاسی

خانه اسرار آمیز را باز هم متحیرانه نگاه کردم اکنون مخروبه ای بیش نیست

با اسراری که زیر گرد وغبار زمان مدفون شده اند

در و دیوار

روی تمام حماقت هایم بارکد خورده است

به محض اینکه می خواهم از مغزم بیرونشان کنم

صدای آژیر خروجی مغزم بلند می شود

انگار چاره ای نیست

باید بروم صندوق و حساب کنم
.............................

دیوارها هم پاک نمی شوند

حتی اگر بارها و بارها رنگشان کنی

مگر دیوار حافظه ای ندارد

آنچه نوشته شده

ثبت است بر حافظه سیمانی خاکستری اش

رنگها هیچ حقیقت سیاه و سفیدی را نمی پوشانند

ازلابلای پرده

اخبار هواشناسی بهاری من

مغزم آلوده به خوابهای سربی

دماغم ابری با بارش صبحگاهی

چشمانم بارانی

روزهای آلرژیک خوش بهاری

.....................................

نمی دانم چگونه است که نگاه حیوان را بیشتر می توان پذیرفت تا آدمی

این گربه که در لابلای پرده های قرمز قدم می زند جیمی

خواهر زاده بنده است که تمایل بسیار به مدل شدن دارد

پرواز خیال

آسمانی که پاهایم نتواستند درآن قدم گذاردند را با بالهای خیالم طی می کنم

برای من علامت ورود ممنوع بی معنا است

دو سين از هفت سين

سال هشتاد وهشت با تمام اتفاقات خوب و بد اش به آخر رسيد

تمام کردن اين سال تبريک بيشتري دارد تا رسيدن سال جديد

هميشه براي اتفاقات بدنبال مقصر هستيم و چه گردني باريک تر از زمان

شايد تمام اين اتفاقات اين سال مي توانست در هر زمان و مکاني و براي هر جنبنده اي پيش بيايد

اما خب کمي حجم اش بيش از حد توان بود

که شکر گذشت و گذارانديم

و نمي خواهم با يادآوري شان در زمان معلق ذهن ام تکرارشان کنم

هميشه آينده اي هست مجهول که تمام دلبر بودن اش در مستوري اش است

به اميد آينده و با آرزوي

سالي سرشار از نيکي و

بدور از پليدي

no more drama

I don’t know

Only God knows where the story ends for me

But I know where the story begins

It’s up to us to choose

Whether we win or lose

And I choose to winOhhhh...

No more pain

No more game

No drama

No more in my life

No more tears

No more fears

No drama

No more in my life

No more pain

No more games

No drama

No more in my life

Mary J. Blige

.......................................

بخشی از ترانه دوست داشتنی ماری

رویش

همیشه در خشک ترین سالهای بی مهری رویشی هست

سبز

از شاخه ای دور مانده از نور می روید نوزادی

سبز

.....................

سبز اش زیاد شد بیش از سهمیه دفترچه

مثل تمام حالهایم که این روزها زیاد شده

با غلظتی بالا

سنگین و سربی

ته نشین شده ام برکف دیگ زمانه

گاهی نوچ ام از احساس

گاهی قوام یافته ام ازقل قل روزگار

گاهی بوی سوخته ام می آید از حواس پرتی آشپزباشی

که خوب شیطان شده نوبت ما و سر به هوا

نمی دانم

خنده ام از سر ذوق است یا دوغ

گریه ام دیگر نمی آید

خیلی چیزهایم دیگر نمی آیند

فهرست نیستن ها مدام رو به فزونی است

حسرتی بابتشان نیست در دلم

که آنچه مانده پس هستنی است آنهم چه هستنی

انگار دارد رویشی سر باز می زند از من

شاید سبز

......................

این روزها انگار فیتیله بلاگ ما را پائین کشیده اند و عکس به سختی آپلود می شود

پدر صاحب بچه درآمد تا این عکس آپلود شد

چه افتی دارد این روزهای آخر سال هشتادوهشت

انداخته تو سرازیری و خلاص

که مصرف بنزین اش هم کمتر شود

کارت لازم است سال بعد

ذخیره کنید

چشم انتظار باران ام

وقتی باور دیدگان ات را کم رنگ میبینی

وقتی مفاهیمی را که بارها برای خود ارزش تعریف کرده بودی وارونه می یابی

وقتی گیج و منگ به آسمانی چشم دوخته ای که انگار خالی شده از عدالت

و تو همچنان چشم انتظار بارانی

وقتی شیرین ترین یادهای کودکی ات راامروز با مزه ترش شده تهوع به یاد می آوری

وقتی بارها و بارها می پرسی که چرا؟چرا؟چرا؟

تنها یک تصویر در ذهن ات نقش می بندد

که عدالت روزی چنان جاری شود که تمام این شط داغ تهوع را با خود بشوید و ببرد

عدالتی از ورای آسمان خاکستری امروز

صدای نخراشیده ودروغ امروزاش

فردا چنان به دل صخره بخورد وبه خودش بازگردد

که گوش فلک را کر کند

آه که این تصویر را با هیچ چیزعوض نخواهم کرد

مال من است

لذت اش

دیدن اش

شنیدن اش

وبارها در ذهن مجسم ساختن اش

سعید

نوشتن سخت ترین کار دنیا است وقتی واژه ها به مغز ات هجوم می آورند

وقتی احساس ات چنان غلیظ شده که زبان را به دهان می چسباند

وقتی چشمانت خیس می شوند وحروف را گم می کنی

این روزها وشبها فقط می گذرند

نمی دانم چطور؟

فردا هفت روز از شنیدن خبر رفتن سعید می گذرد

خبری که همچون آوار بر سرمان خراب شد

بهمن ریزش کرد

سعید که تمام وجودش مهربانی بود طاقت نیاورد و رفت برای کمک

سه نفر را زنده بیرون کشید

اما بهمن مهلت نداد نفر چهارم را بیرون بیاورد

سعید را برد برای همیشه

قهرمانانه زندگی کرد

عشق اش کوه بود و صخره

زندگی اش با کمک به دیگران رنگ می گرفت

وجودش خنده بود و شادی

همچون قهرمان هم رفت

اما نگفت ما بدون او چه کنیم؟

با این همه دلتنگی؟

روزها و شبها چشم می دوزم به آی دی یاهو اش شاید روشن شود

و پی ام بدهد

خوبی دختر عمه جان؟

بغض

بغض برای ترکیدن است و نه ترکاندن

اما امروز بغض من می ترکاند

تعاریف را جابجا کردم

به راحتی

چنان آفتابی ام که تو به خیالت ابری ام می بینی

اما این بغض ترکیدنی نیست

خواهی دید

اندر احوالات سطل آشغال

وقتی مشغول کار هستم حضور اش را حس می کنم

گوشه ای ایستاده و فقط تماشا می کند

نگاه سنگین و آرامی دارد

اما

فقط کافی است پا روی پای اش بگذاری

دهان باز می کند تا بناگوش

هرچه را درون اش بریزی در لحظه می بلعد

تو نامش را بگذار آشغال

اما شاید برای او آشغال و غیر آشغال چندان تفاوتی نداشته باشد

فقط انگار پای اش مهم است

هنوز نفهمیدم نگاه سنگین اش از چیست؟

شاید این یک سطل آشغال معمولی نیست

یا از اول هم نبوده

از سر اتفاق اینگونه شده

ازش می پرسم

شاید حرف زد

برای اینکه دهانش را باز کنم چاره ای ندارم که پا روی پای اش بگذارم

شرمنده

نه اینبار چیزی برای خوردن نداری

حرف بزن می شنوم

.

.

.

اما هیچ نگفت

بی خوابی

شب نمایشی رنگین از تو

من

چشمانی برای خواب

تو

تصویری هستی

از

تمام تمناهای بی خواب پنجره

پیچش خواب و بی خوابی ما

انعکاسی است بر خیال پنجره

خوابی؟

نه
انگار شب هنوز

با

من

و

تو

بی خواب مانده

خوابی؟

پندها و اندرزها

ماشينها دو دسته اند

آنهايي که تصادف مي کنند

آنهايي که تصادف نمي کنند

روي سخنم با تصادفي ها است

رويت خط مي اندازند

از رويت رد مي شوند

له ات مي کنند

سر چهار راه تو هميشه آخري

تو راهنما بزن آنها بوووووق مي زنند

جلويت مي پيچند و تو فقط بايد ترمز کني

ماشيني قدرشناس سخاوت تو نيست و بوقي از سر احترام برايت نمي زنند

نور بالا هم در چشمهايت مي اندازند

دو راه داري

اگر دوست داري در نقش تصادفي بودن ات بماني

در صحنه تصادف حتما کروکي بکش

سرت را چون متمدنها پائين ننداز و برو

که اينجا جاي خرج کردن تمدن ات نيست

حتي اگر بيمه ندارد بايست

بگذار ياد بگيرد که حالا که مي زني و قلدري بيمه داشته باش و خسارت بده

هرچند که هيچ بيمه اي جبران زخمهايت نخواهد بود

اگر مي خواهي نقش عوض کني

پس بووووق بزن

بيخيال حق تقدم بپيچ

فرعي به اصلي

اصلي به فرعي

مهم نيست

فقط تو مهمي و بس

تصادف هم کردي که کردي

زخمهاي کهنه ات را صافکاري نکن

بيفايده است

بهترين صافکار و نقاش ماله کش است و بس

يادگار نگه دار

بهتر مي راني

باور کن

..............................

پندها و اندرزهاي ماشين تصادفي کهنه کاري که نقش عوض کرد