چنان نرم که

چنان نرم آمدی که صدای قدمهای ات موزون شد با تپش قلبم
انگار سالها ی سال است این نفسها را می شناسم
تلاقی نگاه هایمان را در رویا هایم تجربه کرده بودم
چنان نرم که

قدم به قدم

پاهایت را درون کفش زندگانی خواهی کرد

دستهای مرا رها خواهی کرد تا دستهای خویش را بیابی

از من سبقت خواهی گرفت

اما بدان پاهایم همیشه پناه قدمهایت خواهند ماند

بدون عنوان

گاه دوری تمام پنجره های رهایی را

باید به درهای گشوده بخشید

من منتظر فرشته کوچک بالدار

فرشته کوچک من به زمین می آید

آسمانش را رها می کند

بالهایش را می بنند

و

می ماند

از او خواهم پرسید

سفر سختی است سفر بدون بال در زمین

و او خواهد گفت

سفر به خانه بدون بال

برای من

یک بازی است

و تو هم همبازی من

پلاک 99

دیوار خسته از ایستادن

خسته از فاصله گذاردن

با آهی از جنس سیمان و سنگ به خود گفت

باید بسته می بود کرکره چشمانت

در انتهای کوچه ای نور می تابد

اگر جرات کنی و روزی از دالان تنگ و تاریک سختی هایت گذر کنی

شاید جایی باشد که نور پوست غم زده ات را گرم کند

این را شاید فرض کن

تا همیشه بدنبال جرات داشتن باشی

تراشه های خیال

دستها پینه بسته از تراشیدن خیالی که شاید روزگاری به کار آید

سرد گشته از های دهانی که افسوس را زمزمه می کند

با کدامین توان نمی داند

اما هنوز تراشه های خیال اش در دستان اش می خرامند

Que sera, sera

When I was just a little girl
I asked my mother, What will I be?
Will I be pretty? Will I be rich?
Here's what she said to me:

Que sera, sera
Whatever will be, will be
The future's not ours to see
Que sera, sera
What will be, will be

When I was young, I fell in love
I asked my sweetheart what lies ahead
Will we have rainbows, day after day
Here's what my sweetheart said:

Que sera, sera
Whatever will be, will be
The future's not ours to see
Que sera, sera
What will be, will be

Now I have children of my own
They ask their mother, what will I be?
Will I be handsome? Will I be rich?
I tell them tenderly:

Que sera, sera
Whatever will be, will be
The future's not ours to see
Que sera, sera
What will be, will be

performed by:Doris Day

Karma

حال روزگار من اینست

خنده ای هاااا

نگاهی کودکانه و سبکبار

پشت به دیوار آدمهای دل چرکین

و ناشنوا به زجه های کور شان

سرمست ایمان خویش به پاسخ روزگار

استوار به خوبی های خویش

و خنده ای هاااا از بازی سر انگشتان نحیف تو بر دیواره دلم

حال روزگار ما اینست

در انتهای کوچه ای خوبی ها به من رسید

در گذر است

در کمین است

در مراجعه است

خوبی و بدی

زیبایی و زشتی

انتخاب با تو است که

در انتهای کدامین کوچه به انتظارش بایستی

Allegro moderato

صدا

سکوت

سفید

سیاه

من امتداد نگاه خاکستری ام

پیوند مواج انگشتان با تن کلیدها

خیره وار مرا بشنو

ردپاهایی در خیال

نمی دانم سماجت در به روز رسانی وبلاگی فیلتر شده چه معنایی دارد؟

هرچه هست مبارزه نیست

شاید دلبستگی است به اینجا و

نمی دانم

با پدیده ای به نام فیس بوک بازار وبلاگ نویسی بی رونق است

با فیلتر یا بی فیلتر

فیس بوک انگار تمام خواسته ها و نا خواسته های کاربر دنیای مجازی را برآورده ساخته

و بلا شک همچنان مجاز است

با فتحه

نمی دانم تا کی؟اما بتوانم خلاف جهت باد بدوم می دوم و اینجا را به روز می کنم

...........

رد پاها همیشه نشان بودن ها نیستند

گاه تنها نشان اند از حضوری که شاید در خیال من بوده اند

خیالی که می خواهد اینگونه ببیند

بي عنوان....آري بي عنوان

همه چيز چنان بي ربط در کنار هم نشسته اند

که گاه در تلاش بيهوده مغز ات براي ربط و رابط يافتن مي پوسي

ديگر هم چندان تلاشي براي يافتن علتها ندارم تا معلولي مرا در چنگ خويش گرفتار سازد

اين را نتيجه نخوان

تنها بي ربطي است در کنار تمام بي ربطي هاي اين روزگار

...........

اين خروس هم بي ربط يا با ربط؟

نمي دانم

نمي خواهم هم بدانم

زير اين آينه در گذر است

...........

باز هم اينجا فيلتر شده و

الان به اين فکر مي کنم که شايد بي ربطي ها نتيجه تکرار و تکرار و تکرار مکررات هستند

آخ که باز بدنبال نتيجه ام

هيچ بگذريم خود دانيد و اين فيلترينگ

کودک بمان

با خود عهد کرده است
تا سرازیری گورکودک بماند و زندگی را آنقدر به بازی بگیرد

که بازماندگان; مرگش را نیزبازی تازه ای بپندارند
عباس صفاری

کافه شوکا

کافه جایی است که نابودت میکنه
ونسان ون گگ
این بهترین تعریف از عادت کافه نشینی است
کافه نشینی در وجودت رسوخ می کند
سرگیجه ایست در مسیر خانه
از زمان و مکان خالی است
حضور ات شمرده نمی شود
مکانی که بوده های روز ات را به نابودی خویش سپری می کنی
بودنی که باید نابود شد تا بدستش آورد
اینجا کافه ایست که می توانی حضور غیبت ات را لمس کنی

بن بست تنهایی

در خود می روم
فرو می روم
چنان گرد می شوم همچون دوران جنینی
که سرم را از پاهایم نشناسم
مغزم را متوقف می کنم
نمی بینم
نمی شنوم
فقط فرو می روم
منتظر می مانم
اما رحمی برای ماندنم نمی یابم
بند ناف بین من و رحم سالها است که پاره شده

.....................................

جهت اطلاع رسانی دوستان عکاس

سایتی توسط مهرداد میر هادی تاسیس شده که هدف اش بانک آثار هنری و بازاریابی آثار شما است

اگر تمایلی برای ثبت نام در این سایت دارید اطلاعات آثار خود را در سایت وارد نمایید

I have picture