بر لبه تنهایی هایت هم که بنشینی
باز میبینی که پریدن بال هایی از شهامت می خواهد
.....................
چنان در سکوتم با خود این روزها که هر آهنگی را کوک و نا کوک بیرون از خویش می شنوم
روزی خواهی نواخت
شاید چند میزان جلوتر نوبت تو باشد
منتظر اشاره رهبر ارکستر بمان
7 comments:
چه زیباست هماهنگی نوشتار و تصویر گویی در ان واحد هردو خلق شده اند
و چقدر دل کوچک پرنده وارش تنگ است با تمام نپریدن ها
رهبر ارکستر؟
جالب
لابی نداره؟
داره!:(
نوایی بزن پرده زیر و بم را ..
واقعا پریدن بال های از شهامت می خواد
شاید این شهامت رو یه روزی بدست بیاری
بند بند نوشته ات را لمس کردم....
eshare ham nakard to shahamatesho dari baraie paridan
aaaliiiiiiiiiiiiiiii
Post a Comment