سیاه و سفید می خواهم ات

روزی چنان در میان انگشتانم تو را نگه خواهم داشت که تمام رنگهایت همچون شیره جانت بر زمین بریزد

صدای خرد شدن استخوانهایت همچون ریتمی لنگ در گوش زمان خواهد پیچید

نرم خواهی شد همچون یک نرم تن

سیاه و سفید بر کف دست من باقی می مانی

نه نیرنگی و نه رنگی

می شود آیا؟

.............................................

عکس شیراز است بازی نور با رنگهای پنجره خانه قوام السلطنه

خانه ای که پنجره اش چنین رنگین است آدمهایش سیاه و سفید می بایست بوده اند

وگرنه چه زیبایی داشتند این پنجره ها؟

دخترکی که با چارقد سفید اش می نشست پشت این پنجره چه دلبری داشت اگر چارقد اش کریستین دیور بود؟

خوشا گذشته و دل ساده آدمهای آن دوره که بیزارم از آدم رنگین و ننگین این دوره که پنجره خانه اش سیاه است و با برچسب های تهی مغز اش می خواهد مثلا رنگ بفروشد