چشم انتظار باران ام

وقتی باور دیدگان ات را کم رنگ میبینی

وقتی مفاهیمی را که بارها برای خود ارزش تعریف کرده بودی وارونه می یابی

وقتی گیج و منگ به آسمانی چشم دوخته ای که انگار خالی شده از عدالت

و تو همچنان چشم انتظار بارانی

وقتی شیرین ترین یادهای کودکی ات راامروز با مزه ترش شده تهوع به یاد می آوری

وقتی بارها و بارها می پرسی که چرا؟چرا؟چرا؟

تنها یک تصویر در ذهن ات نقش می بندد

که عدالت روزی چنان جاری شود که تمام این شط داغ تهوع را با خود بشوید و ببرد

عدالتی از ورای آسمان خاکستری امروز

صدای نخراشیده ودروغ امروزاش

فردا چنان به دل صخره بخورد وبه خودش بازگردد

که گوش فلک را کر کند

آه که این تصویر را با هیچ چیزعوض نخواهم کرد

مال من است

لذت اش

دیدن اش

شنیدن اش

وبارها در ذهن مجسم ساختن اش