در دوره ای که شاخه ها بار گران خود را روی تنه درخت همسایه می اندازند که با هویت او زنده بمانند
در دوره ای که پیوند برگها و شاخه ها چنان باریک اند که با نسیمی از هم گسسته می شوند
در دوره ای که ماندن بر شاخه و بودن در خاک به روز نبودن است
سخت است همچون این برگ نگاه داری هویت درخت سرما زده را آنهم به تنهایی
استقامتی ستودنی هرچند اندک اند چشمانی ستایشگر در این دوره کوری
............................................................
عکس می تواند خود نگاری باشد
تصویر هر کس که هویت خویش را به سختی در این تندباد بی هویتی نگاه داشته
6 comments:
عکس و متن هر دو جالبن. مرسی گلی
عکس می تواند خودنگاری باشد
تصویر هر کس که هویت خویش را به سختی در این تندباد بی هویتی نگاه داشته
Nice...
سخت است همچون این برگ نگاه داری هویت درخت سرما زده را آنهم به تنهایی
چقدر ارتباط برقرار کردم با این نوشته ات!
nicely said...sad but true.
Keep up the good work.
good work!
مگر تصویری هم می توان به رخ کشید ؟! یا نشان داد... از هویت ... من ... تو... درخت ها... موش ها... لی لی پوتی ها... گالیور حتا... به سختی می توانیم از هویت هامان تصویری شفاف به نمایش بگذاریم....
استقامتی که با به باد می رود با وزیدن نه تندباد که نسیم آزمون گر... به چه درد می خورد شفق سرخابی ؟؟ اگر میدانی ...به من هم بگو....
Post a Comment